jueves, 22 de septiembre de 2011
sábado, 19 de marzo de 2011
viernes, 11 de marzo de 2011
jueves, 10 de marzo de 2011
miércoles, 2 de febrero de 2011
lunes, 13 de diciembre de 2010
Coma os dous de Emaús...
Paseo
____
Coma os dous de Emaús, foron subindo
Por camiños cansados costa arriba;
Pedregais costaneiros, onde a chiva,
Noutros tempos, subía ó ir fuxindo.
Coma os dous de Emaús, foron saíndo
Das terras do Rial, memoria viva,
Onde eles, nun pasado, a iniciativa
Tomaran de a outros mundo irse abrindo.
Coma os dous de Emaús, na súa lembranza
Ía el no medio deles ó chegaren
Ós Carrís coa conversa, doa a doa.
Coma os dous de Emaús... A tarde avanza,
Pero aínda non é noite, ó acadaren
Os vellos petroglifos da Alta Eiroa.
(D.J. Barreiros Lago)
Anuncio de temporal
__________
__________
Marea baixa.
Un mar negro e xusticieiro
Amosa puñetas brancas.
A area, na costaneira,
Vaise ós poucos desangrando
En fíos de auga salgada.
Un batallón de gavotas
Forma e dalle ó vento a cara.
O río do Espadanal
Andivo excavando a praia
E a planicie do areal
Deixa ver a coitelada.
O sur fai runxi-lo mar
E o tempotal avanza,
Con hostes de escuras nubes
-Cal podros desenfreados-
Preñadas de vento e chuvia
Pola Serra do Barbanza.
Un mar negro e xusticieiro
Amosa puñetas brancas.
A area, na costaneira,
Vaise ós poucos desangrando
En fíos de auga salgada.
Un batallón de gavotas
Forma e dalle ó vento a cara.
O río do Espadanal
Andivo excavando a praia
E a planicie do areal
Deixa ver a coitelada.
O sur fai runxi-lo mar
E o tempotal avanza,
Con hostes de escuras nubes
-Cal podros desenfreados-
Preñadas de vento e chuvia
Pola Serra do Barbanza.
( D.J Barreiros Lago)
domingo, 5 de diciembre de 2010
"Damoa" canta por BARREIROS
A CREBA
Dise que a Illa da Creba estaba unida antigamente á terra firme por unha ponte,
que se quebrou, e cuios restos aínda se aprecian hoxendía no fondo do mar.
I
Conta unha antiga lenda, que o romano,
De ambición imperial i estirpe recia,
Asoballada Hispania e máis Gallaecia,
Achegouse a adorar o Mar Oceano.
Alí observou como un suceso estrano,
(Despois de tanta loita e peripecia)
O que afirmaba a súa crenza necia:
Que o Sol contra O das augas loita en vano.
Puido ver un solpor vivo e directo
I erixir un altar ó deus Neptuno
Na ínsua, que na ría o lombo eleva.
Fixo unha ponte rexa, dun proxecto,
Para cruzaren Xúpiter e Xuno
E consagrou a Zeus a Illa da Creba.
MONTE LOURO
O Monte Louro é o guardián da ría e divide a Costa da Morte, da Costa da Vida (a nosa ría).
A súa silueta inconfundible lémbralle ós que saen do noso minúsculo “Mare nostrum”cara ó Mar de fóra,
o “M” da Morte e máis do perigo.
II
Separando as dúas costas co seu porte,
Érguese no final da que é da Vida
A silueta, pirámide escindida,
Do monte que divide Vida e Morte.
Atopamos no leste o Mar da sorte,
Con froita mariñeira ben surtida,
Por santos insulares bendecida,
Desde o confín do sur ata o do norte.
Cara ó Mar Tenebroso, o mar da Parca
Brúa nas súas costas, nas Lobeiras,
Con bramido feroz de bravo touro.
Esta dobre pirámide, que marca
O lindeiro entre calma e borraxeiras
É o contorno inxel do Monte Louro.
OS RÍOS DA RÍA
As augas que baixan á nosa Ría ( as do San Francisco, o Traba, o Tambre, o Tines, o Bendimón , o Riomaior,
o Xería, etc.) descenden bendecidas polos santos á cuias capelas bican o pé.
III
Baixan as augas doces cara á ría,
Bendecidas por virxes e por santos:
San Francisco e San Xusto os seus recantos
Acuosos soltan coma en romaría.
Chega o Tamara desde a Nicraría
I o Tines ven falar dos seus encantos
(Linfas que visten escumosos mantos,
Doados polo Campio i a María).
Descende o Bendimón xunta o Xoán,
O Riomaior, á beira da Mariña
I Estevo ve pasar ó da Rateira.
Dos montes de Sestaio baixa ó chan
O anxélico Xería i a Neviña
Remata coa súa fonte milagreira.
E.M. Damoa

jueves, 2 de diciembre de 2010
miércoles, 1 de diciembre de 2010
De Don JOSÉ JIMÉNEZ LOZANO (respuesta manuscrita) a Pedro García Fernández.
Madrid, noviembre de 2010
Sr. Jiménez Lozano: permítame que me dirija a usted, enviando este escrito al periódico donde tal vez sea posible encontrarle; tengo que darle las gracias, nada más; ya se que usted no quiere ni eso, pero yo llevo leyéndole desde aquellos tiempos de la revista Destino, que aún conservo en casa, y luego sus libros de poesía, sus ensayos sobre Pascal, Teresa de Jesús, y sobre todo sus diarios; al fin, después de recorrer librerías de viejo, encontré Los Tres Cuadernos Rojos, que me faltaba; ya antes un amigo de Valladolid, ante mi insistencia se animó a mandármelo en fotocopia. Usted sabe bien cual es la belleza, la piedad, la verdad, el amor a las cosas sencillas que encuentro en sus escritos; hace algún tiempo creyéndome enfermo acabé en la habitación de un hospital, y mi mujer con buen sentido me llevó enseguida, las zapatillas, el pijama y “La luz de una Candela”; cuánto le agradecí que supiera tan bien lo que necesitaba. Ahora estoy terminando Los cuadernos de Rembrand, y volveré a releerlo cada noche, y usted sabe bien que su compañía con la de los señores Pascal, Kierkegaad, Bernanos y no tantos más, es lo que uno necesita para entender algo de este mundo, aunque no dejo de tomar nota de los autores que cita en sus libros y yo no conozco; es un gozo para el ánima estar entre los cuatro lectores que pedía Usted como el maestro Ezra Pound. Estos días, en mi balcón las enredaderas ponen su color rojo y se encogen hasta desaparecer para volver en la nueva primavera; al verlas pienso en cuantas veces sentí este misterio en sus escritos. Muchas gracias por tanta compañía en el camino. Es una larga y hermosa relación de la que necesita dar señal, espero que me disculpe; muchas gracias.
miércoles, 25 de agosto de 2010
lunes, 2 de agosto de 2010
miércoles, 19 de mayo de 2010
lunes, 12 de abril de 2010
miércoles, 3 de febrero de 2010
A RENUNCIA.

Naquela poza,entre as pedras,
estabas ao sol, deitada
nunha camiña de musgo,
nunha camiña mollada;
fiaños de colcha verde
xogando na carne branca.
Eu, no bico dun outeiro,
miraba, muller, miraba
coma o pelo che cubría
canto a roupa destapaba,
e parecéchesme Venus
levantádose da casca.
Arrinqueime dun tirón
os anos que me sobraban
e quedei novo do trinque
fronte a ti, cara con cara.
¿Que che dixen?, ¡non o sei!,
pero, despois da falada,
había un tremer de beizos
na túa boca encarnada.
Agarrándome unha man,
apretaches con tal gana,
que me quedou naquel pulso
a túa man debuxada.
Pola ribeiriña adante,
carne con carne pegada,
alegre contrapunteo,
toladas contra toladas...
O rancor, nas malloeiras,
con cen ollos oxexaba,
facendo sumas e restas
cos anos que eu che levaba.
Ti, mentres tanto, dicías
que a idade non importaba;
pero un coitelo de medo
remexíame as entrañas.
Así foi que, pouco a pouco,
a cada paso que daba,
ía repoñendo os anos
que na poza me quitara,
ata que me fun quedando
outra vez coas miñas canas,
coas miñas patas de galo,
coa miña pel enrugada,
e cando tiven ao lombo
a idade abotoada,
fuxin, arrastrando os pés,
levando a morte na alma.
(Manuel da Roura:
Bolívar, 8/01/1979)
_
martes, 19 de enero de 2010
van á misa (tríptico)
Van á misa (tríptico)
(por Manuel da Roura).
I.-
Vai á misa primeira
miña nai Nela;
na man, un faroliño,
dentro unha vela.
Farola de latón,
catro cristais:
catro raios de luz
horizontais.
¡Ai, miña avoa santa!,
que ti non sabes
que vai a luz contigo
por Sistamares...
Que o camiño do ceo,
que tanto qués,
telo diante de ti,
diante dos pés.
Vella Nela da Roura,
onde ides vós,
levás a Deus convosco,
levás a "Dios".
II.-
Vai á misa das nove
dona Carmelo
cunha mantela negra
de terciopelo.
Mantela negra negra,
negro rosario,
negra mirada, negro
devocionario.
Pensa dona Carmelo
que moita xente
tén mirada perversa,
concupiscente...
Que che anda o demo
ceivo entre os mortais,
atacando as virtudes
teologais.
Para dona Carmelo,
é necesario
un acto expiatorio
polo Calvario.
III.-
Para a misa das doce,
da Confraría,
vai a señora Vélez
"y compañía".
Convidarán aos santos
a unha piñata:
Hoxe cumplen os Vélez
vodas de prata.
Os santos poñeranse
capas douradas,
puntillas de ganchiño
repinicadas.
Cando a filla dos Vélez
cante baladas,
aplaudirán os santos
dando palmadas.
Cando remate a festa,
santos e santas
regalarán aos Vélez
aliñas brancas.
(Manuel da Roura:
Cd. Bolívar, 18/10/1976)
jueves, 31 de diciembre de 2009
POUSADA AMIGA

O meu entrañable amigo Pedro García Fernández
(PEDRO O MAGNÍFICO)
****
*****
****
En el acantilado
________________
I.-
El mar de piedra,
Nubes frías arrojadas por el viento;
Pájaro solitario en la rama;
Navío perdido en el horizonte;
Así vas tú, ya sin nombre
A otros mares, a otras soledades, a otras muertes.
II.-
En la casa del pobre hay una candela,
Un mantelito blanco,
Fotos de unos niños,
Algo de pan con leche;
Y mucho amor.
III.-
De ti ya me he despedido,
Sin saber cuando;
Y como la nave enfila el horizonte,
Así me voy.
Hay golondrinas que no vuelven.
Y lo que pudo ser
Nunca será.
IV.-
Elogio del gesto
Desde el jardín del hospital
Ven los enfermos la ciudad con su trajín.
Para ellos el tiempo se ha parado;
Las inquietudes ya no están;
Sólo el miedo a la noche,
El miedo al dolor,
Y como la ola va y besa la orilla
Y luego se retira,
Así el alma buscó, amó y besó
Y ahora se retira.
V.-
Lento levanta el sol su luz en la campiña.
Lento vuela el halcón en la montaña
Y lento baja el río en la vereda,
¿Y el amor? También en la noche madura su verdad.
Y al caer la tarde se apacigua y a vueltas con la sombras encuentra su morada.
VI.-
Nadie sabe cual es la última mañana,
Ni el último atardecer,
Ni el último beso;
Amanecemos y atardecemos,
¿Quién nos amanece?, ¿Quién nos atardece?
Entre sombras buscamos la candela que alumbre nuestras noches,
Pasa la figura de este mundo, San Pablo dixit,
¿Y la hermosura? ¿Y los sacrificados por el terror?
¿Nadie recordará su nombre?
VII.-
Esquelas en el periódico:
Ayer os marchasteis y tal vez no estabais preparados para el viaje.
Hoy veo el mundo por vosotros; la estrella de la mañana sigue en el cielo,
La niña que va a la primera clase, repasa la última lección con el sueño en los ojos.
La mujer adultera finge la mentira de su desamor, y corre a la habitación que no es suya.
Siguen las rebajas y los cuentos; el café pone orden en las vidas que despiertan,
y la prensa cuenta los mismos crímenes que el día terrible en el que mataron a Cristo,
o aquel otro, en el que Sócrates tomó la cicuta.
Veo el mundo que dejasteis, por vosotros y lo amo.
Todo sigue en pié, gracias a los pobres y a los humildes,
Gracias a los que aman sin saber hacer otra cosa.
El mundo es llevado en las manos de los santos,
los que cargan con su cruz y aún tienen fuerza para ayudar al de al lado.
Dormir en paz.
VIII.-
Primera lección
Juega el niño con sus manitas en la arena.
Y es como el primer artesano levantando el castillo;
Y ya está en pié con sus puentes y almenas,
Tan hermoso a los ojos del pequeño;
llega la ola de golpe que todo lo rompe,
terrible y verde mar.
La primera lección ya está escrita: lo que edificas en la arena,
El mar se lo lleva. El mar se lo lleva todo;
Solo el amor que se fundamenta en la verdad, dura para siempre.
AVILÉS (Un recuerdo infantil)
En la capilla de los Alas, olor a mar cercano con vaporas,
Salen los niños de clase y hay rumor de cantos y saltos a la cuerda,
Y faldas infantiles, con la primavera ya cercana;
En la ventana abierta un rostro recuerda el amor.
Otro rostro de mujer, con grandes ojos, mira desde la piedra,
Y quiere ver, ¿Qué se ve después de tantos años?
En Avilés, en la capilla de Santa María de los Alas,
Hay un rostro que mira y pregunta,
Lleva siglos mirando,
Yo te diré lo que hay fuera,
Hay barcos en el puerto,
Hay amor en el parque cercano,
Llueve en las calles,
Y como tú, alguien mira en la ventana de al lado,
Recordando el amor.
De otra ventana llegan notas de Schubert,
Por el amor perdido.
Los dedos que tocan el piano,
Ignoran el vacío, la nada. El desengaño;
Mujer de piedra, antes de carne,
Hoy piedra enamorada
Duerme el reposo tuyo, y cuida el nuestro,
Que como tú, sobre las mismas piedras,
Buscamos el don de la alegría.
RECUENTO (13/06/2007)
Quedan lejos los días.
Se van como las olas las cosas de este mundo;
Queda el recuento, la memoria queda.
Y el amor de los días ganados a la nada,
Por la paz de las cosas bien hechas.
Hubo un tiempo en el que las palabras significaban algo;
Hoy queda el erial y el vacío.
EN EL MUNDO
Un paso atrás
Que el corazón se salve,
Un paso solo para ver la rosa.
Quédate quieto y mira,
Así es el mundo,
Sin las mentiras,
Sin los disfraces,
Es tan hermoso.
Vendrá la soledad tan deseada
Donde habite el olvido de lo vano,
Donde crezca el amor y la verdad
De la hermosura ya transfigurada.
Vendrán las olas lentas del recuerdo.
Todo será ya cierto,
Como el fruto maduro,
Del jardín no pisado.
Y tú estarás allí,
A salvo de la nada.

HOMENAJE
El tiempo apuñala la vida,
Lo dice el cuco del reloj en el salón oscuro,
Lo saben las gotas de la lluvia en la ventana,
Y las olas que en la orilla besan los pies de los que aman.
Pero ella consigue el gran milagro
De que la vida crezca en su regazo,
Y los niños se sientan amparados.
La luz de sus ojos,
La paz de su alma,
El mar al fondo,
¿Hay alguien que dude de Dios y el paraíso?
Y solo es una niña.

En la casa del pobre hay una candela,
Un mantelito blanco,
Fotos de unos niños,
Algo de pan con leche;
Y mucho amor.
12.-
De ti ya me he despedido,
Sin saber cuando;
Y como la nave enfila el horizonte,
Así me voy.
Hay golondrinas que no vuelven.
Miro el horizonte por si viene la barca,
Y en la barca tal vez venga la luz.
Pero no se ve nada.
Solo los pájaros de la noche.
20.-
Pozo sin agua,
Árbol sin fruto,
Amigo, vete a otro campo,
La nada asoma.
RECUENTO
En la hora de sí y del no;
Como en el otoño, el labriego hace el recuento,
Así yo también separo el polvo de la paja:
Tú si, y tú no;
Cuantos nos y qué pocos sies.
El mar de piedra,
Nubes frías arrojadas por el viento;
Pájaro solitario en la rama;
Navío perdido en el horizonte;
Así vas tú, ya sin nombre
A otros mares, a otras soledades, a otras muertes.
_
viernes, 4 de diciembre de 2009
NADAL SEN EL .

(NADAL SEN TI, NOSO IRMÁN, NOSO AMIGO)
____________________________________
Nas galliñas do meu arbre
un paxariño a cantar.
Chíalle a anguria no peito
¡non o podo escorrentar!
Meu corazón, ise arbre,
a rentes da soledá.
As tebras do outo silenzo
agrilloándomo están.
¡Ai, Amor!, non pode amor
istas cadeas crebar?
Tén dor de min, paxariño;
canta amodiño o teu ar.
¡Que me magoas, paxaro,
co teu chifro no Nadal!
(Francisco Herbón Rodríguez,
Isorna-Rianxo:1937-Boiro:2009)
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)


















